Artykuł podejmuje problem cyfrowej suwerenności Polski w epoce sztucznej inteligencji, ujmując ją nie jako hasło polityczne, lecz jako realną zdolność państwa do kontrolowania kluczowych zasobów i ograniczania technologicznych zależności. Autor wskazuje, że istotę suwerenności cyfrowej wyraża triada: dane, moc obliczeniowa i modele AI. W tekście podkreślono, że Polska funkcjonuje w warunkach rosnącej zależności od zagranicznych ekosystemów chmurowych, licencyjnych i platformowych, czego przejawem jest pogłębiający się deficyt w handlu produktami cyfrowymi. Szczególną uwagę poświęcono suwerenności danych, rozumianej jako kwestia jurysdykcji, warunków umownych, przenoszalności, interoperacyjności oraz ograniczania ryzyka vendor lock in. Następnie omówiono znaczenie suwerenności obliczeniowej, związanej z dostępem do infrastruktury HPC, półprzewodników, akceleratorów i stabilnych łańcuchów dostaw. Artykuł akcentuje również strategiczną rolę krajowych modeli AI, takich jak PLLuM i Bielik, które mogą wzmacniać autonomię państwa w obszarach wymagających audytowalności, przewidywalności i kontroli nad przetwarzaniem danych. Ważnym wymiarem analiz są także regulacje, zwłaszcza AI Act i Cyber Resilience Act, które czynią z suwerenności nie tylko cel strategiczny, ale również zestaw konkretnych obowiązków instytucjonalnych. Autor dochodzi do wniosku, że suwerenność cyfrowa nie oznacza autarkii, lecz zdolność do świadomego wyboru, dywersyfikacji dostawców, zachowania ciągłości działania oraz budowy długofalowych kompetencji cyfrowych społeczeństwa i państwa.